oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun oruspu cocugu link niye siliyosun fuck google fuck google

یادداشتی بر فیلم Avengers: Infinity War

قبل از این که به بررسی فیلم «انتقام جویان: جنگ ابدیت» بپردازم، باید بینندگان و کارگردان هایی چون برادران روسو، جان ودوس، ریدلی اسکات مدرنیزه و… از پیتر جکسون تشکر کنند که یک منبع الهامی به نام سه گانه ارباب حلقه ها ( به خصوص Return of The King) ساخت که هر کارگردانی که قصد دارد چنین فیلم حجیم با سکانس های نبرد با المان های علمی تخیلی بسازد، از این سه گانه الهام بگیرد.

اما «جنگ ابدیت» فیلمی است که برای طرفداران پروپا قرص کمیک های سوپرهیرویی همانند یک آرزو می باشد اما برای مخاطب عام مثل من، آن انتظار WOW برایم وجود نیاورد. ابتدا باید از روایت چندگانه فیلم که شباهت زیادی با بازی هایی که شرکت Telltale Games می سازد که پر از تعلیق و تصمیم گیری های مهم است اشاره کنم که در نوع خود برای من جالب بود. مدت زمان فیلم به نظرم می آید بیش از حد طولانی بود و اواسط فیلم (به خصوص سکانس های ثور و ساختن دوباره چکش) آدم را خسته می کرد اما در اواخر، فیلم به آن چیزی که به عنوان «نبرد» منتظرش بودم، سر می رسد که با وجود CGI خارق العاده، جذاب است اما چنان آن معنای «Infinity» را در نبرد، کامل احساس نکردم. دلیل بر این که دیزنی یا برادران روسو خواستند که فیلم مقداری بار کمدی هم داشته باشد را درک نمی کنم؟! ( آن هم در جدی ترین فیلم سوپرهیرویی!) البته با کلمه «مقدار» مشکلی ندارم (مثل The Dark Knight) اما در جنگ ابدیت پر شده از طنز های لوس و بی مزه که گاهی اوقات من را می رنجاند. وقتی فیلم «جنگ ابدیت» را نگاه می کردم، یاد فیلم «Harry Potter and Deathly Hallows Part One» افتادم و حتی تانوس (در فیلم) شباهت زیادی با ولدرموث دارد.

حتی راه های کشتن تانوس همانند ولدرمورث است که جانش به چند چیز وابسته است و ممکن است برادران روسو در قسمت بعدی، از چنین شگردی برای کشتن او استفاده کنند. تانوس خوب است اما عناصر یک ویلن تمام عیار (برخلاف ولدمورث) در آن نبود، طوری طراحی شده است که بیننده احساس نفرت کامل از ویلن نداشته باشد و حتی بعضی اوقات دل مخاطب هم به حالش بسوزد. آن قدر شخصیت تانوس در فیلم به خوبی پرداخته شده که ابرقهرمانان (نسبت به فیلم های قبلیشان) آن چنان از شخصیت پردازی خوبی برخوردار نیستند، به خصوص آن هایی که فیلم مستقلی نداشتند. فقط می آیند، می جنگند، شکست میخورند و می روند. احساس کردم که دارم فیلم را از دید شخصیت تانوس نگاه میکنم تا از دید ابرقهرمانان. در کل «جنگ ابدیت» فیلمی پاپ کرنی است که ارزش دیدن دارد و برای قشر کامیک باز ها هم یک فیلم فوق العاده به حساب می آید.

اما در میان آثار Disney MCU، سیویل وار بهترین فیلم بوده است و بحث این که بهترین فیلم ابرقهرمانی چه بوده، همچنان Logan و The Dark Knight جز بهترین ها هستند.​

از : سپهر گلمکانی