یادداشتی بر شش قسمت ابتدایی پایتخت ۵

آیا می توان گفت که پنجمین فصل سریال پایتخت، تلویزیون صدا و سیما را از ورطه محصولات تکراری و کاهش تعداد بینندگان شبکه های صدا و سیما (به جز پخش مستقیم مسابقات ورزشی و فوتبال)، نجات داده است؟ باید بگویم بله. فصل پنجم پایتخت در این شش قسمت، آنچنان مخاطبان زیادی را جذب خود کرده است که انگار تصور می کنید که صدا و سیمای ایران دوباره به روز های اوجش برگشته است و مجموعه های تلویزیونی با کیفیتی را تولید می کند. پایتخت ۵ با این که پس از دوسال وقفه به قاب تلویزیون برگشت، اما آنچنان از روایت جذاب،بامزه و دوست داشتنی برخوردار است که شاید در کل این فصل ها، فصل پنجم پایتخت به بهترین فصلش تبدیل شود. در پایتخت ۵ دیگر خبری از تبلیغات سفارشی زورکانه در طول هر اپیزود مانند پایتخت سه نیست؛ تبلیغاتی سفارشی مانند اپیزود خسته کننده رونمایی از پیراهن تیم ملی یا شرکتی که به صورت گل درشت در طول فصل در ترانزیت ارسطو مدام تبلیغ می شد و یا سناریو تکراری ازدواج و دل بستن ارسطو به دختری که گرچه در فصل اول موفق بود اما در فصل دوم و سوم مقداری کسل کننده و تکراری شده بود و فصل چهارم که یک جورایی کپی ضعیفی از فیلم ایران برگر بود که در واقع خود تنابنده و مهرانفر در آن حضور داشتند. پایتخت ۵ پر از سوء برداشت های بامزه است که خانواده معمولی را شاید تا پایان این فصل همراه کند؛ سوء برداشت هایی از جمله تصور غلط فهمیه که انگار رحمان (با بازی عالی هومن حاجی عبداللهی) دل بسته اوست یا اینکه نقی تصور می کند که خانواده بیاتی برای دختر های دو قلویشان ، به خواستگاری آمده اند یا اینکه بسیاری از بدبختی های خانواده معمولی ، مقصر اصلی تمام آن ها را ارسطو می داند که این سوء برداشت ها به بهترین شکل ممکن ساخته شده است. گرچه همچنان قضاوت در مورد کیفیت نهایی فصل پنجم پایتخت زود است و ممکن است در قسمت های آینده، این کیفیت خوب افت کند و دوباره به ورطه تکراری بیافتد اما فقط این یادداشت بر شش قسمت ابتدایی این فصل است.
یکی از نکاتی در این فصل به شدت به چشم می خورد؛ تغییر و تحول شخصیت نقی معمولی (با بازی محشر محسن تنابنده) است. در فصل پنجم، نقی معمولی تغییر زیادی یافته است که یک مقداری قهرمان دوست داشتنی ما، به ضدقهرمانی دوست داشتنی تر تبدیل شود. نقی معمولی که در پایتخت یک آن چنان مثبت و ساده بود که سریع توسط دیگران گول می خورد و در پایتخت ۲ هم همیشه نقش یک ناجی را ایفا می کرد که مدام جلوی اعمال و افکار اشتباه ارسطو را بکیرد. این نقی معمولی در پایتخت ۳ و ۴ اندکی شخصیتش تغییر کرد اما به اندازه تغییر بزرگ کاراکتر وی در این فصل نبودند. انگار خود تنابنده و تیم نویسندگان آن، قصد دارند که نقی معمولی را به همان شکل و شمایلی که شخصیت دوست داشتنی والتر وایت در طول سریال افسار گسیخته تغییر یافت، نقی هم همانند طور تغییر یابد؛ یعنی آدم زرنگ تر، ازخود راضی و متکبر و مغرور تبدیل شود.

نبود کاراکتر بامزه بهبود فریبا (با بازی دوست داشتنی مهران احمدی) در پایتخت ۵، کاملا جای خالی وی احساس می شود اما تیم بازیگری به شدت خوب و حرفه ای کار میکنند؛ دیگر هرچی از هنرمندی تنابنده بگویم کم است و بازی احمد مهرانفر هم با همان لحن و تیپ همیشگی، دوست داشتنی است و بازی های نسرین نصرتی و هومن حاجی عبداللهی به مراتب بهتر شده و پیشرفت فراوانی کرده اند. اما برگ برنده دیگر این فصل، بازی خوب بهرام افشاری است. بازیگری که در فیلم های لانتوری و به کارگر ساده نیازمندیم، توانایی خود را نشان داده است و حتی حضور کوتاهش در پایتخت دو هم قابل ذکر است، در این فصل یکی از برترین هاست و علیرضا خمسه هم که گرچه در فصل دوم و سوم، نوع و سبک بازی اش به تکرار افتاد، اما در این فصل کاملا نویسندگان بر روی شخصیت این فرد دوست بامزه کارکرده اند و پنجعلی متفاوتی را تحویل بینندگان داده اند.

پایتخت ۵ گرچه همانند یک استارت تازه یا ریبوت می ماند و تمام اتفاقات گذشته فصل های قبل را انگار به دست فراموشی سپرده است و فقط در چند دیالوگ به اتفاقات گذشته (مثل رنگ کردن مو نقی در فصل سوم یا قضیه کشتی و حضور هما در شورای شهر) اشاره می کند اما در این شش اپیزود ابتدایی، حتی از فصل اولش بهتر عمل کرده که یک لحظه احساس خستگی نمی کنید و به طبق گفته های خود تنابنده، در اپیزود های بعدی باید شاهد موقعیت کمیک جذاب و سورپرایز های فراوانی باشیم.

از : سپهر گلمکانی