Emrah Blkn Google fuck you Skype hakanakdan@outlook.com ulaş bana. Emrah Blkn Google fuck you Skype hakanakdan@outlook.com ulaş bana. Emrah Blkn Google fuck you Skype hakanakdan@outlook.com ulaş bana.

مقاله: انواع شروع يک فيلم (۱)

مجله هنری هفت به نقل از نقد فارسی


قسمت اول

از ابتدای ورود قصه به سینما، همواره سینماگران کوشیده اند اسلوب های مشخصی برای شیوه تولید خود در زمینه های مختلف ایجاد کنند. مثلا تصویربرداران کوشیده اند معانی مشخصی برای شیوه تصویربرداری خود ایجاد کنند و یا فیلم نامه نویسان ساختار کلی داسان فیلم را براساس ساختار معروف به سه پرده ای بنا می کنند که البته در این میان ساختارهای دیگری نیز وجود دارد.

منتقدین نیز برای محدودکردن فضای بررسی خود، قراردادهایی را معین کرده اند مانند انواع ژانرها و مقتضیات حاکم بر آن ها. تخصص های گوناگون دیگری که با سینما و فیلم سروکار دارند، برای تئوریزه کردن شیوه کار خود کارهای این چنینی بسیار انجام داده اند. در برررسی ها نیز این گونه به نظر می رسد که دیگر نمی توان حرف تازه ای درباره مسائل کلان فیلم سازی زد و حرف های باقی مانده همه مربوط به جزییات تکنیکی و به صورت کاملا تخصصی است.

اما با نگاهی دوباره به فیلم ها، می توان مساله های بسیاری طرح کرد؛ مسائلی گاه راه گشا برای فیلم ساز و گاه کمک کننده به مخاطب برای درک بهتر فیلم. حال ممکن است با مداقه و تحقیق پاسخ های روشنی نیز برای این مساله پیدا شود.

یکی از این مساله ها که در دنیای حرفه ای فیلم سازان پاسخ های مناسبی برای آن وجود دارد (و هنوز فیلم سازان رده های میانی و منتقدین گاه توجه چندانی به آن ندارند) این است که یک فیلم چگونه آغاز می شود؟ در ادامه سعی شده تا نتایج بررسی شش دهه از سینما به اجمال بیان شود.

ساختار داستانی رایج در فیلم های سینمایی

براساس تعریفی که اکنون دیگر کلاسیک است، فیلم های سینمایی در سه پرده روایت می شوند؛ پرده اول حاوی تعادل اولیه داستان و معرفی است. پرده دوم با یک اتفاق آغاز می شود که ماجرای فیلم و علت آمدن تماشاگر به سینماست و پرده سوم دربرگیرنده فرجام و تعادل ثانویه داستان.

در ادبیات فیلم نامه نویسی، اجزایی از فیلم نامه که اهمیت بیش تری دارند، معمولا عبارت اند از: وضعیت، نقطه دید، روایت، شخصیت، ایده، حادثه، کشمکش و… . هر داستانی به اقتضای خود این اجزا را ایجاد می کند و در صورت ضعف در پرداختن به هر یک از این اجزا، امکان تشخیص و قضاوت برای مخاطب فراهم است.

اما جزییاتی نیز در فیلم وجود دارد که بیش تر بر مبنای ذوق هنری و یا تجربه کاری فیلم ساز شکل می گیرد. در ادبیات فیلم نامه نویسی، موردی وجود دارد که به تصویر آغازین (Openinig Image) معروف است. آن چه مدرسان و پژوهش گران در این باب مطرح می کنند، بیش تر دارای این مضمون است: «اولین تصویری که فیلم ارائه می دهد، باید کل فیلم، به ویژه لحن فیلم را در خود خلاصه کرده باشد و نویسندگان پس از اتمام فیلم نامه این صحنه را بازنویسی می کنند» و یا «ده صفحه فرصت دارید که خواننده فیلم نامه را جلب کنید؛ پس فورا باید داستان خود را آغاز و بنا کنید. به عبارتی، از صفحه اول و کلمه اول باید داستانتان را آغاز کنید. خواننده فورا باید بداند چه اتفاقی می افتد. کلک و حقه کارآمد نیست؛ باید اطلاعات داستانی را به شیوه ای بصری بنا کنید. خواننده باید بداند که شخصیت اصلی کیست و فرضیه دراماتیک چیست. به عبارت دیگر، خواننده باید بداند داستان درباره چیست و موقعیت دراماتیک، یعنی شرایط پیرامون ماجرا، چیست؟»

869431_797_2016-08-03

 

(سید فیلد، چگونه فیلم نامه بنویسیم، ترجمه عباس اکبری)

این ها بخشی از تعاریف رایج درباره شروع فیلم است که به نظر با کمی عجله و کم دقتی بیان شده است و هرچند به صورت کلی درست است ولی برای ساختن فیلمی موفق، به تعاریف جامع تری از اجزا نیاز داریم.

آیا شروع یک فیلم به تکنیک خاصی نیازمند است؟

اگر تعریف ما از تکنیک مترادف با روش باشد، می شود گفت که فیلم ها در شروع خود از یکی از روش های رایج پیروی می کنند؛ روش هایی که در بهترین حالت باید مضمون فیلم را به بهترین شکل بیان کنند. پس بهترین شروع برای یک فیلم، آنی است که مضمون فیلم را در ابتدا روشن تر بیان کند.

با بررسی فیلم های ساخته شده در دهه های متمادی، در می یابیم که بعضی از روش ها فراوانی بیش تری دارند. این روش ها در یک دسته بندی ده گانه بدین شرح متمایز می شوند (لازم به ذکر است که این دسته بندی نه براساس فراوانی یا اهمیت بلکه به تشخیص نگارنده این گونه سامان یافت است).

* دسته اول

«شروع فیلم با یک کپشن» که حاوی ایده فیلم باشد

مانند فیلم های (Inside Job)، رونین۱، مانی بال۲، راه بازگشت۳

کپشن و یا نوشتار مستقل، از قدیم ترین امکانات بیانی سینماست. در دوران سینمای صامت، برای رفع کمبودهای تصویر در بیان از کپشن استفاده می شد و یا دیالوگ ها را از طریق کپشن های میانی بیان می کردند. با ناطق شدن سینما، از کپشن ها نیز کم تر در فیلم ها استفاده شد اما برخی از استفاده های آن هم چنان بی بدیل باقی مانده است. این ماندگاری بیش تر به دلیل خاصیت ذاتی کپشن و مترادف با خاصیت ذاتی کلام، یعنی امکان انتزاع حداکثری مفهوم است. در شروع بسیاری از فیلم ها از یک کپشن- که مشخصا حاوی مضمون داستان است- استفاده می شود. مثلا در شروع فیلم مستند (Inside Job) (چارلز فرگوسن، ۲۰۱۰)، این چنین کپشنی آمده است:

869427_200_2016-08-03

 

«بحران های اقتصادی سال ۲۰۰۸ برای میلیون ها نفر از مردم هزینه داشته است، پس انداز آن ها، شغل آن ها و سرپناه آن ها و این (فیلم) چگونگی آن است».

این، شروع فوری داستان در بستری از کلمات یکی از بهترین حالت ها برای آغاز این فیلم محسوب می شود، زیرا این مستند، اثری تحلیلی و بیش تر مبتنی بر کلمات است تا تصاویر. این کپشن مضمون فیلم را نیز که مساله ای اقتصادی است، به صراحت بیان می کند.

در فیلم «رونین» (جان فرانکن هایمر، ۱۹۹۸) از این کپشن استفاده شده است؟

«هنگامی که در کشور ژاپن سامان فئودالی برقرار بود، جنگجویان سامورایی سوگند می خوردند که از سرورشان با فداکردن جانشان دفاع کنند. آن سامورایی هایی که سرورشان به قتل می رسید، شرمساری بسیاری را تحمل می کردند و ناچار بودند دزدی و راهزنی را پیشه کنند. این جنگجویان بدون سرور و ارباب را دیگر سامورایی خطاب نمی کردند، آنان را با نام دیگری می شناختند؛ به آنان می گفتند: رونین».

نزدیک ترین قصه ای که بعد از روایت این کپشن به ذهن مخاطب خطور می کند، احتمالا قصه ای در فضایی ژاپنی است اما درواقع «رونین» فیلمی در ژانر جنایی- جاسوسی است که در کشور فرانسه اتفاق می افتد و این شروع، تنها به خاطر بیان مضمون فیلم این گونه است و نظر «سید فیلد» مبنی بر شروع فوری داستان را رد می کند. باید دید در بررسی های بعدی نظریه های سنتی فیلم نام نویسی تا چه حد دوام می آورند.

«مانی بال» (بنت میلر، ۲۰۱۱) فیلم دیگری است که شروع آن با کپشنی بدین شرح است:

«این باورکردنی نیست که شما چقدر در مورد بازی کردن نمی دانید. شما تمام زندگی تان مشغول بازی هستید. (میکی مانتل)»

«مانی بال» فیلمی ورزشی و روایتگر تلاش یک مربی بیس بال برای رسیدن به موفقیت است. فیلم ساز ترجیح داده که فیلم را این گونه شروع کند تا بتواند تاثیر بیش تری روی مخاطب داشته باشد. «مانی بال» را می توان در زمره فیلم های تربیتی محسوب کرد و مضمون فیلم را در همین جمله ابتدایی دریافت.

«راه بازگشت» (پیتر ویر، ۲۰۱۰) فیلم دیگری است که برای شروع از کپشن بهره برده است.

«در سال ۱۹۴۱ سه مرد پیاده از هیمالیا به سمت هندوستان رفتند. آن ها پس از چهار هزار مایل پیاده روی نجات پیدا کردند و به آزادی رسیدند. این فیلم به آن ها تقدیم می شود».

فیلم ساز در این فیلم که مضمونی سیاسی دارد، سعی کرده با جعل مضمون ذهن مخاطب را به سمت مضمون دلخواه هدایت کند و با دادن اطلاعاتی به بیننده، به او بفهماند که باید در این روایت، نظاره گر چگونگی ها باشد.

869426_234_2016-08-03-5

 


 

* دسته دوم

شروع فیلم با «یک دیالوگ غیرمنتظره» مانند فیلم مستند ایران و غرب

869425_978

 

فیلم مستند ایران و غرب (نورما پرسی، ۲۰۰۹) با این دیالوگ شروع می شود:

«این مرد دنیا را عوض کرد…»

دیالوگی به شدت سنگین که گویی نوعی اغراق در آن وجود دارد اما روند فیلم به گونه ایست که این مدعای بزرگ را به اثبات می رساند و گویی تمام فیلم برای تفسیر این دیالوگ ساخته شده است. از این دست شروع ها در سینما به ندرت می توان یافت مگر در مورد مضامینی که ظرفیت و کشش لازم را داشته باشند.


 

* دسته سوم

شروع فیلم با «یک اتفاق غیرمنتظره»

مانند فیلم های ۳:۱۰ به یوما۵، سخنرانی پادشاه۶، عشق۷

869424_477

 

یک اتفاق غیرمنتظره تعادل اولیه داستان را در کم ترین زمان ممکن به هم می ریزد و معمولا نوید یک ماجرای پرفراز و نشیب را می دهد. مثلا فیلم «عشق» (میشائیل هانکه، ۲۰۱۲) با مرگ پیرزنی سالخورده شروع می شود که برشی از قسمت پایانی ماجراست و در ادامه، از کمی پیش تر از مرگ پیرزن را روایت می کند.

«سخنرانی پادشاه» (تام هویر، ۲۰۱۰) با سکانسی شروع می شود که پادشاه باید در یک ورزشگاه سخنرانی کند. این سخنرانی که از رادیو به صورت زنده پخش می شود، در همان ابتدا با لکنت زبان و ناتوانایی پادشاه شکست می خورد و فیلم، ماجرای خود را با علتی آغاز می کند که حوادث بعدی بر آن استوار است. به نوعی این حادثه که در مقیاس شخصیت های فیلم بزرگ تلقی می شود، کنشی آغازین و محرک برای داستان است؛ هرچند داستان می تواند از بعد آن نیز شروع شود.

فیلم «۳:۱۰ به یوما (جیمز منگولد، ۲۰۰۷) نمونه دیگری از فیلم های این دسته است که با حمله عده ای بیگانه به مزرعه شخصیت اصلی و به آتش کشیدن استبل اسب های او در ثانیه های ابتدایی، آغاز می شود.