Account Suspended
Account Suspended
This Account has been suspended.
Contact your hosting provider for more information.

رضا عطاران؛ مردمی و دوست داشتنی‎

رضا عطاران در اوایل دهه هفتاد با مجموعه «ساعت خوش» وارد دنیای بازیگری شد.در آن دوران کسی فکر نمی کرد که عطاران قرار است بیست سال بعد به یکی از پرکارترین و موفق ترین بازیگران سینمای ایران تبدیل شود.او مسیری را طی کرده که امروز وجود اسم او در فیلمی سینمایی می تواند به یکی از عوامل فروش آن تبدیل شود.

دهه نود برای اوست.برای رضا عطارانی که تمام کلیشه ها درباره نوع مشهور شدن و پدیده شدن یک بازیگر را به هم زده است.بدون چشم های رنگی،تیپ های اسپرت متنوع و چیزهای دیگری از این قبیل.امروز پولسازترین چهره سینمای ایران است. کاراکتر عطاران اصلا سختگیر نیست، پیچیده گویی نمی کند و حتی کمتر پیش می آید از او تکه پراکنی ببینیم یا اینکه در پرده حرف بزند.او به خاطر رک گویی غافلگیرکننده اش دوست داشتنی شده است.اما اینقدر ساده بودن هم خودش نوعی ابتکار است.عطاران بیست سال است که کمدین شده و دهه قبل از آن را در تئاترهای جدی مشهد کار می کرد.او در دهه هفتاد به دوربین ها معرفی شد.در دهه هشتاد یک چهره مطرح تلویزیونی از خودش ساخت و در دهه نود سینمای ایران را میلیاردر کرد.بازیگر پولساز و حیرت انگیزی که تمام سادگی و صمیمیت شخصیت اش را نمی توان در یکی دو کلمه تصویر کرد.
حضور او در یک فیلم برای مردم مثل علامت استانداردی کار می کند که دست کم دوست داشتنی بودن بخش هایی از کار را تضمین خواهد کرد و این چیزهایی است که برای خیلی ها به شدت سوال ایجاد کرده است.
در دهه هشتاد عطاران کارهای تلویزیونی متعددی ساخت که تقریبا همه آنها موفق بوده اند.او برخلاف اکثر کمدین هایی که کارگردانی تلویزیونی می کنند اصلا نقش های محوری برای خودش کنار نمی گذاشت تا جایی که در بعضی مجموعه ها حتی بازی هم نکرد.اگر به تصاویر قدیمی اش در بیست سال پیش نگاه کنیم می بینیم که او هم می توانست یک جوان اول خوش ظاهر برای فیلم های
رمانتیک باشد کافی بود کمی به گریم چهره اش برسد و نقش عشاق را در کارهای دختر و پسری بازی کند اما انتخاب رضا چیز دیگری بود.

یکی از ویژگی های کارهای عطاران نشان می دهد که اهل درجا زدن و یا به عبارتی بازی های امن و تکراری نیست.او تجربه های متفاوتی داشته است.بین فضای کمیک و جدی در رفت و آمد بوده است.در نقش بازیگر،نویسنده و کارگردان ظاهر شده است.از تلویزیون به سینما رفته است.فضای کمدی و جدی را با هم ترکیب کرده است تا به گونه ای تازه برسد.نمونه اش هم می تواند اولین تجربه کارگردانی اش باشد و استفاده از شخصیتی همچون منوچهر نوذری.مجموعه نیمه طنز و نیمه جدی «کوچه اقاقیا»که استقبال نسبتا خوبی هم داشت.موفقیتی که دوران خوش حضور او در تلویزیون را رقم زد.
با مرور سیر فعالیت های رضا عطاران مشخص می شود که او از یک جایی به بعد حساب شده تر از گذشته قدم برداشته و آن شهرت و محبوبیتی که این روزها به دست آورده تصادفی نیست. شاید بتوان در این کارنامه بر چندین اثر ناموفق و دیده نشده هم دست گذاشت اما اگر به صورت کل به آن نگاه کنیم می توان دید که او قدم به قدم و در هر پروژه توانایی هایش را تقویت کرده است.
عطاران بعد از «ساعت خوش» با حضور در کارهایی همچون «سیب خنده» و «مجید دلبندم» به یک شخصیت کمیک واحد رسید. حالا دیگر زمان تقویت دیگر توانایی هایش بود. «زیر آسمان شهر» این فرصت را برایش ایجاد کرد. او با خلق شخصیت هایی همچون «خشایار مستوفی» نشان داد که ذوقی در نویسندگی هم دارد. حالا نوبت قدم بعدی بود.
او با ساختن مجموعه های موفقی چون «خانه به دوش»، «متهم گريخت» و «ترش و شيرين» انقلابی در تلویزیون ایجاد کرد.

نشان دادن شخصیت جدید عطاران هم موفقیت دیگری بود که بعد از مشکلاتی که با تلویزیون برایش پیش آمد دستش را برای حضور در سینما باز گذاشت. او پس از ساختن بزنگاه در سال ۸۷ تصميم گرفت كه تمام فعاليت های خود را معطوف به سينما كند.
عطاران در سه فیلم عبدالرضا کاهانی ظاهر شد که هر کدام از دیگری موفق تر بودند. «اسب حیوان نجیبی است»، «بیخود و بی جهت» و آخرین ساخته هم «استراحت مطلق».
او موفق ترین بازیگر سینمای ایران در سالیان اخیر است که حضورش در هر فیلمی فروش آن را تضمین می کند.

رضا عطاران،برای کارگردانی فیلم«خوابم میاد» جایزه سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی در بخش نگاه نو جشنواره فجر را به دست آورد.بازی در فیلم های «بی خود و بی جهت»و«دهلیز»هم برای او جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد در جشن انجمن منتقدان را به همراه آورد.

سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد هم در سال ۹۲ برای بازی در فیلم«طبقه حساس»به او رسید.

نویسنده: محمد بویری