Emrah Blkn Google fuck you Skype hakanakdan@outlook.com ulaş bana. Emrah Blkn Google fuck you Skype hakanakdan@outlook.com ulaş bana. Emrah Blkn Google fuck you Skype hakanakdan@outlook.com ulaş bana.

ابوالفضل پورعرب؛ قهرمان تنهای سینمای ایران‎

ابوالفضل پورعرب ستاره دهه هفتاد سینمای ایران در سال ۱۳۴۰ در شهر تهران به دنیا آمد.
وی فارغ التحصیل رشته بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشسرای هنر است و فعالیت در تئاتر را از سال ۱۳۵۹ آغاز کرد و نخستین بار درنقش کوتاهی در فیلم زخمه ظاهر شد.
وی در سال ۱۳۶۹ با بازی در فیلم «عروس» به شکل
حرفه ای وارد سینما شد و به عنوان چهره اول فیلم های دهه ۷۰ نقش های زیادی بازی کرد.در کارنامه هنری وی کارگردانی تئاتر و دستیار کارگردان فیلم و حضور در سریال های تلویزیونی به چشم می خورد.
ابوالفضل پورعرب در نخستین فیلم سینمایی خود در «عروس» به نخستین ستاره سینمای ایران پس از انقلاب تبدیل شد و بسیار مورد توجه عموم قرار گرفت.
افخمی برای ایفای نقش های اصلی فیلم خود نیاز به چهره هایی واقعا جوان و جذاب داشت و به همین خاطر نیز این کارگردان ابوالفضل پور عرب و نیکی کریمی را برای ایفای نقش های اصلی فیلم خود برگزید.این دو بازیگر  تازه نفس به خوبی به شخصیت های خود نزدیک شده و باور پذیری را برای مخاطبان خویش به حداکثر رساندند.
این اتفاق مهم وقتی که در کنار فیلمبرداری درخشان نعمت حقیقی،موسیقی شنیدنی بابک بیات قرار گرفت،به نتیجه ای درخشان به نام «عروس» منتهی شد که مورد توجه مردم و منتقدان قرار گرفته و لقب پرفروش ترین فیلم سال و یکی از پربیننده ترین فیلم های تاریخ سینما را از آن خود کرد.

موفقیت همه جانبه «عروس» سیل پیشنهادات سینمایی را به سمت پورعرب سرازیر، و او را به یکی از پرکارترین بازیگران دهه ۷۰ سینمای ایران تبدیل کرد.
در این ایام وی به ستاره ای پولساز و گیشه پسند با طیف متنوعی از فیلم های سینمایی تبدیل شد و ریسک سرمایه گذاری تهیه کنندگان را به حداقل خود رساند.
«آواز تهران» ساخته کامران قدکچیان یکی از بهترین نمونه های سینمای باکیفیت تجاری با بازی پورعرب در نقش جوان ساده دل روستایی است که برای پیدا کردن پول به تهران آمده و درگیر ماجراهایی پیچیده می شود.

«قربانی» اثر رسول صدرعاملی از جمله فیلم های خوب کارنامه سینمایی پورعرب است که گیشه مناسبی برایش پیش بینی می شد اما در عمل چنین اتفاقی رخ نداد.
پورعرب در نقش پسر یک سرمایه دار بازار میوه و تره بار بازی درخشانی ارائه کرد و عقده های فروخورده «مجید» را به شکل مطلوبی به تصویر کشید.
فصل درگیری او با «حاج نصرت» با بازی خوب داریوش ارجمند نقطه اوج فیلم است که در ذهن سینمادوستان ایرانی حک شده است.
«نرگس» ساخته رخشان بنی اعتماد از دیگر فیلم های به یادماندنی این بازیگر است که به شدت غافلگیرکننده به نظر می رسد.

پورعرب با موهای فرفری و چهره ای کاملا متفاوت در نقش یک سارق خرده پا نقش را به بهترین شکل از کار درآورد و لحظه های درخشانی را در کنار «عاطفه رضوی» و «فریما فرجامی» شکل می دهد.
یکی دیگر از نقش های متفاوت این ستاره دهه ۷۰ سینمای ایران در «چهره» ساخته سیروس الوند رقم خورد؛ جوان عاشق پیشه آس و پاسی که وارد خانواده ای ثروتمند شده و تصمیم به کلاهبرداری می گیرد که در آخر نیز به سبک فیلم های آن ایام متنبه شده و دست از کارهای ناپسند خود برمی دارد.
پورعرب گرمایی را که فیلمنامه فاقد آن بود را به فیلم بخشید اما شکل ارتباط او با دختر سرهنگ با بازی معمولی عاطفه رضوی خوب از کار درنیامد.
«مردی شبیه باران» ساخته سعید سهیلی نخستین فیلم پورعرب در گونه دفاع مقدس است که نخستین سیمرغ بلورین جشنواره فجر را پس از دو بار نامزدی برای فیلم های «عروس» و «نرگس» برای وی به ارمغان آورد.
وی در نقش یک رزمنده که به اسارت گرفته شده و بواسطه موج انفجار وضعیت روحی به هم ریخته ای دارد، متقاعدکننده و متفاوت ظاهر شد و بخش دیگری از توانایی های وی در بازیگری را به رخ مخاطبان خود کشید.
«غریبانه» به کارگردانی احمد امینی و «دست های آلوده» ساخته سیروس الوند از جمله فیلم های خوب پورعرب در میان خیل فیلم های متوسط و ضعیف او در سال های میانی و پایانی دهه ۷۰ است که مورد استقبال مخاطبان نیز قرار گرفتند.

در اولی جوان آس و پاس و الکی خوشی است که اتومبیل گرانقیمت دختر جوانی را از نمایشگاه شوهر خواهر او برداشته و در راه تصادف سنگینی می کند.
وی این نقش را با شیرینی خاصی ایفا کرد و از مرز باریک میان بی خیالی و لاابالی گری به سلامت عبور می کند.
در واقع «غریبانه» با قصه تکراری و پر از کلیشه، به بازی پورعرب سرپا ماند و می توان حضور وی را مهمترین عامل موفقیت فیلم در کنار هدیه تهرانی قلمداد کرد.
«دست های آلوده» با فیلمنامه ای از تیرداد سخایی شباهت های عجیبی به فیلم های جوان پسند نیمه دهه ۵۰ دارد که تلخی های خود را نیز از آنها وام گرفته است.
در اینجا پورعرب سردسته گروهی سارق است که پس از سرقتی بزرگ در مخمصه ای عجیب گرفتار شده و سرانجام تلخی پیدا می کنند.

در «دست های آلوده» زوج ابوالفضل پورعرب و هدیه تهرانی بسیار خوب از کار درآمده و در کنار بازیگران جوانی همچون امین حیایی و عسل بدیعی گیشه پررونقی را برای فیلم به وجود آوردند.
با آغاز دهه ۷۰ و تمایل افراطی سینمای ایران به گونه کمدی، ستاره اقبال پورعرب نیز رو به افول نهاد که بالا رفتن سن و حضور بازیگران جوان تر نیز مزید بر آن شد.
کمبود پیشنهادهای مناسب در سینما، پورعرب را به سمت تلویزیون سوق داد که حاصل آن مجموعه های «تنهاترین سردار» به کارگردانی مهدی فخیم زاده و مجموعه پرمخاطب «مسافر» ساخته سیروس مقدم بود. اتفاقی که در سال های بعد پررنگ تر هم شد اما هیچکدام به نقاطی درخشان در کارنامه کاری این بازیگر با استعداد تبدیل نشدند.

«چند می گیری گریه کنی» ساخته شاهد احمدلو تنها فیلم قابل اعتنای پورعرب در دهه ۸۰ است که در آن شاهد بازی خوبی از او در نقشی نه چندان جذاب و تازه هستیم.

نویسنده: محمد بویری